Psychopedia.gr

Προσκόλληση παιδιών λόγω ανασφάλειας: Περισσότερες πιθανότητες σε μητέρες με διαταραχές προσωπικότητας

Δεν πρέπει να προκαλεί μεγάλη έκπληξη το γεγονός ότι οι μητέρες έχουν βαθιά επιρροή στα παιδιά τους. Τι γίνεται όμως με τις μητέρες που έχουν τα δικά τους συμπτώματα διαταραχής της προσωπικότητας, όπως προβλήματα συνεννόησης με άλλους;

Σύμφωνα με νέα έρευνα οι επιστήμονες διαπίστωσαν για πρώτη φορά, ότι τα συμπτώματα της διαταραχής της προσωπικότητας της μητέρας επηρεάζουν τα έφηβα παιδιά τους που στη συνέχεια παρουσιάζουν μεγαλύτερη πιθανότητα προσκόλλησης λόγω ανασφάλειας. Ο στόχος είναι η ασφαλής προσκόλληση—είναι όταν τα παιδιά αισθάνονται παρηγοριά από την παρουσία του γονέα που τους φροντίζει και αποτελεί σημαντικό παράγοντα για την κοινωνικο-συναισθηματική ανάπτυξη και την ψυχική υγεία των παιδιών.

Προηγούμενη έρευνα έχει δείξει ότι η προσκόλληση των παιδιών λόγω ανασφάλειας σχετίζεται με την κατάθλιψη και το άγχος, την παραβατικότητα και τα προβλήματα χρήσης ουσιών και με φτωχότερη κοινωνική ικανότητα στα παιδιά. «Όταν οι μητέρες δυσκολεύονται στις δικές τους διαπροσωπικές σχέσεις, φαίνεται να παρεμποδίζεται η μετάδοση της ασφαλούς προσκόλλησης και της υγιούς σχέσης στους εφήβους», αναφέρει η Carla Sharp, καθηγήτρια ψυχολογίας και διευθύντρια του Εργαστηρίου Αναπτυξιακής Ψυχοπαθολογίας του Πανεπιστημίου του Χιούστον, στο περιοδικό: Οριακή Διαταραχή Προσωπικότητας και Προβληματική ρύθμιση των Συναισθημάτων.

«Τα μητρικά διαπροσωπικά προβλήματα συσχετίστηκαν με υψηλότερα επίπεδα προσκόλλησης λόγω ανασφάλειας στους εφήβους απογόνους, έτσι ώστε οι έφηβοι είτε απέρριπταν την ανάγκη για προσκόλληση με τις μαμάδες τους είτε έδειχναν θυμωμένη ενασχόληση με τη σχέση με τις μαμάδες τους. Ενώ τα προβλήματα των μητέρων έχουν αποδειχθεί από καιρό ότι σχετίζονται με την δυσπροσαρμοστική προσκόλληση ενηλίκων σε στενές ή ρομαντικές σχέσεις, αυτή είναι η πρώτη μελέτη που εξετάζει τις σχέσεις με την προσκόλληση των απογόνων. Η έρευνα θα μπορούσε να ενημερώσει για παρεμβάσεις για την πρόληψη ή τη μείωση της ψυχοπαθολογίας των νέων και άλλων αρνητικών εκβάσεων. Η ασφάλεια της προσκόλλησης γονέα-παιδιού συνεχίζει να παίζει σημαντικό ρόλο στην εφηβεία, η οποία θεωρείται ότι είναι το δεύτερο πιο κρίσιμο αναπτυξιακό παράθυρο μετά τη βρεφική και την πρώιμη παιδική ηλικία. Ο Sharp και η ομάδα πήραν συνεντεύξεις με 351 ψυχιατρικούς εφήβους (μέση ηλικία 15 ετών και 64% γυναίκες) και τις βιολογικές τους μητέρες.

Οι συμμετέχοντες ρωτήθηκαν για ενοχλητικές διαπροσωπικές συμπεριφορές που θεωρούν ότι είναι «δύσκολο να κάνουν» (π.χ. «Μου είναι δύσκολο να νιώθω κοντά σε άλλους ανθρώπους») ή «κάνω πάρα πολλά» (π.χ. «προσπαθώ να ευχαριστήσω τους άλλους ανθρώπους πάρα πολύ ”). Τα παιδιά αξιολογήθηκαν ως προς την ικανότητά τους να περιγράψουν τις εμπειρίες προσκόλλησης με συνοχή και συνεργασία και να προβληματιστούν σχετικά με αυτές τις εμπειρίες και τον αντίκτυπό τους σε αυτά.Η ομάδα εξέτασε επίσης εάν οι μητέρες θυμήθηκαν το δέσιμο με τις μητέρες τους για να εξηγήσουν τη σχέση με τα παιδιά τους. Το έκανε. «Ο τρόπος με τον οποίο οι γονείς θυμήθηκαν τις εμπειρίες τους με τους φροντιστές τους πιθανότατα επηρεάζεται από τη δική τους διαπροσωπική λειτουργία και μπορεί να επηρεάσει τη σχέση που οικοδομούν με τα παιδιά τους», δήλωσε η Sophie Kerr φοιτήρια Ψυχολογίας της Sharp.

Οι συμμετέχοντες ρωτήθηκαν για ενοχλητικές διαπροσωπικές συμπεριφορές που θεωρούν ότι είναι «δύσκολο να κάνουν» (π.χ. «Μου είναι δύσκολο να νιώθω κοντά σε άλλους ανθρώπους») ή «κάνω πάρα πολλά» (π.χ. «προσπαθώ να ευχαριστήσω τους άλλους ανθρώπους πάρα πολύ ”). Τα παιδιά αξιολογήθηκαν ως προς την ικανότητά τους να περιγράψουν τις εμπειρίες προσκόλλησης με συνοχή και συνεργασία και να προβληματιστούν σχετικά με αυτές τις εμπειρίες και τον αντίκτυπό τους σε αυτά. Η ομάδα εξέτασε επίσης εάν οι μητέρες θυμήθηκαν το δέσιμο με τις μητέρες τους για να εξηγήσουν τη σχέση με τα παιδιά τους. Το έκανε. «Ο τρόπος με τον οποίο οι γονείς θυμήθηκαν τις εμπειρίες τους με τους φροντιστές τους πιθανότατα επηρεάζεται από τη δική τους διαπροσωπική λειτουργία και μπορεί να επηρεάσει τη σχέση που οικοδομούν με τα παιδιά τους», δήλωσε η Sophie Kerr.

Αυτά τα αποτελέσματα θα οδηγήσουν τους ερευνητές να εξετάσουν περαιτέρω τους μηχανισμούς κινδύνου μεταξύ των γενεών για να προσαρμόσουν τις παρεμβάσεις που στοχεύουν στη βελτίωση των σχέσεων γονέα-παιδιού και της προσκόλλησης. «Τα ευρήματα υπογραμμίζουν τον μεσολαβητικό ρόλο των ανακληθέντων εμπειριών των μητέρων με τους φροντιστές στον αντίκτυπο των διαπροσωπικών τους προβλημάτων στους εφήβους, υποδεικνύοντας ότι παρεμβάσεις που ενισχύουν τη διαπροσωπική λειτουργία και μπορεί να είναι χρήσιμες για μητέρες με διαπροσωπικά προβλήματα και διαταραχές στην προσωπικότητα», είπε.

Για περισσότερα επιστημονικά άρθρα Ψυχολογίας μπορείτε να κάνετε κλικ εδώ: https://psychopedia.gr/

 

 

 

Πηγή: University of Houston

Neuroscience News Home

Συνεχίζοντας να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Περισσότερες πληροφορίες.

Οι ρυθμίσεις των cookies σε αυτή την ιστοσελίδα έχουν οριστεί σε "αποδοχή cookies" για να σας δώσουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία περιήγησης. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε αυτή την ιστοσελίδα χωρίς να αλλάξετε τις ρυθμίσεις των cookies σας ή κάνετε κλικ στο κουμπί "Κλείσιμο" παρακάτω τότε συναινείτε σε αυτό.

Κλείσιμο