Psychopedia.gr

Ανθεκτικότητα Τα παιδιά γεννιούνται ή γίνονται ανθεκτικά;

Της Ιωάννας Μπάτζου, Ψυχολόγου Α.Π.Θ. – Νηπιαγωγού Πανεπιστημίου Ιωαννίνων

Ο Carl Rogers ήταν  αυτός, που πρώτος, μας έδωσε την ιδέα της «ανθεκτικότητας», όταν περιέγραψε το εσωτερικό μας κίνητρο να αναπτυσσόμαστε. Από την στιγμή που υπάρχουν οι ιδανικές συνθήκες, υποστήριξε, οι άνθρωποι θα κινηθούν σε θετικές και δημιουργικές κατευθύνσεις. Τι συμβαίνει όμως γεννιόμαστε ή γινόμαστε ανθεκτικοί;

Το πρόβλημα με το να πιστεύουμε ότι είμαστε εντελώς ανθεκτικοί, ότι αυτή η θετική κλίση δεν μπορεί να καταστραφεί, είναι ότι αγνοεί τη δυνατότητα αρνητικών γεγονότων να επηρεάζουν το είδος των ανθρώπων που γινόμαστε. Τα αρνητικά γεγονότα ενδέχεται να περιλαμβάνουν την έλλειψη σημαντικών σχέσεων στα πρώτα μας χρόνια, να μην πάρουμε το είδος της φροντίδας που χρειαζόμαστε ή ακόμα να βιώνουμε την κακοποίηση ή την παραμέληση.

Κατά τον ψυχίατρο, Bruce Perry, τα παιδιά δεν είναι «ανθεκτικά», αλλά «εύπλαστα». Οι ενήλικες ερμηνεύουν τη συμπεριφορά,  τα λόγια και τις εκφράσεις των παιδιών μέσω των δικών τους πεποιθήσεων. Στις ζωές των περισσότερων νηπίων και παιδιών, αυτές οι κοινές παρερμηνείες των ενηλίκων είναι σχετικά καλοήθεις. Σε πολλές περιπτώσεις, ωστόσο, αυτές οι παρερμηνείες μπορεί να είναι καταστροφικές. Το πιο δραματικό παράδειγμα συμβαίνει, όταν ελαχιστοποιείται ο αντίκτυπος των τραυματικών συμβάντων σε βρέφη και μικρά παιδιά. Αποτελεί ειρωνεία να πιστεύουμε ότι, όταν ο άνθρωπος είναι πιο ευάλωτος στις συνέπειες του τραύματος, δηλ. κατά τη βρεφική ηλικία και την παιδική ηλικία, τότε  είναι πιο ανθεκτικός.

Συχνά ακούμε “Τα παιδιά είναι ανθεκτικά” ή “Θα το καταλάβουν, δεν ξέρουν καν τι συμβαίνει.” Συχνά περιγράφοντας το γεγονός, οι ενήλικες θα περιγράψουν πώς το τραυματικό γεγονός ήταν τρομακτικό γι ‘αυτούς, αλλά συχνά παρερμηνεύουν τις συμπεριφορές του παιδιού, πιστεύοντας ότι τα παιδιά δεν επηρεάστηκαν από αυτό. Φυσικά, τα παιδιά  θα το ξεπεράσουν – δεν έχουν άλλη επιλογή.

Ενημερωθείτε για το ΝΕΟ Εκπαιδευτικό Σεμινάριο από το Κέντρο Δια Βίου Μάθησης Psychopedia με θέμα: “Εφαρμογή του Mindfulness σε παιδιά στην τάξη ή στην ομάδα”, το οποίο θα διεξαχθεί την Κυριακή 19 Μαΐου 2019 και ώρα: 12.00-14.30. Δυνατότητα παρακολούθησης μέσω Skype – Eπιπλέον παρέχεται η δυνατότητα Ασύγχρονης παρακολούθησης με την παρακολούθηση βιντεοσκοπημένης της εισήγησης και αποστολής εκπαιδευτικού υλικού σε μορφή pdf. Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να κάνετε κλικ εδώ: https://psychopedia.gr/neo-ekpaideytiko-seminario-efarmogi-toy-mindfulness-se-paidia-stin-taxi-stin-omada-19-5-2019/

 

Έτσι, σύμφωνα με τον B. Perry, τα ανθεκτικά παιδιά γίνονται και δεν γεννιούνται. Ο αναπτυσσόμενος εγκέφαλος είναι εύπλαστος και ευαίσθητος στην εμπειρία – τόσο τη θετική όσο και την αρνητική – από πολύ νωρίς στη ζωή. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο τόσο εύκολα και γρήγορα μαθαίνουμε τη γλώσσα, τις κινητικές και άλλες δεξιότητες στην παιδική ηλικία. Τα παιδιά γίνονται ανθεκτικά ως αποτέλεσμα των μορφών φροντίδας που δέχονται νωρίς στη ζωή.

Μερικοί γονείς φαντάζονται, ότι η ανθεκτικότητα σημαίνει την ανάπτυξη ενός “παχιού δέρματος”, έτσι ώστε το παιδί τους να μπορεί να αντέξει τα τραύματα και τις δυσκολίες της ζωής. Ωστόσο, ο Gordon Neufeld, υποστηρίζει ότι η «τρυφερή- απαλή καρδιά» ή το να είναι κάποιος ανοιχτός στα συναισθήματα και την  εμπειρία είναι στην πραγματικότητα η πιο ανθεκτική στάση – εφόσον, πάντα, έχει υπάρξει μια ασφαλής προσκόλληση με έναν σταθερό φροντιστή.

Ο Δρ Τομ Μπόινς, αναπτυξιακός παιδίατρος και κοινωνικός επιδημιολόγος, μελετά, πώς τα γονίδια μας και το περιβάλλον επηρεάζουν το ένα το άλλο. Η έρευνά του έχει δείξει, ότι οι συνθήκες, όπως η υγεία της μητέρας και η εκπαίδευση της, η διατροφή, οι περιβαλλοντικές τοξίνες, η φτώχεια και οι πρακτικές ανατροφής των παιδιών επηρεάζουν τον τρόπο με τον οποίο εκφράζεται το DNA μας. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα ορισμένα παιδιά να γίνονται πολύ ευαίσθητα στο περιβάλλον τους, καθώς μεγαλώνουν. Έτσι, τα παιδιά ανθίζουν, όταν το περιβάλλον είναι υποστηρικτικό και μαραίνονται, όταν αυτό είναι «αγχωτικό».

 

Σύντομο βιογραφικό Iωάννας Μπάτζου

H Ιωάννα Μπάτζου είναι Ψυχολόγος και Νηπιαγωγός, φοιτήτρια του Μεταπτυχιακού προγράμματος της Ιατρικής Σχολής του Α.Π.Θ. «Αναπτυξιακή Ψυχοπαθολογία της Βρεφικής και Νηπιακής Ηλικίας». Αποφοίτησε το 2005 από το τμήμα Ψυχολογίας του Α.Π.Θ. και κατά την διάρκεια των σπουδών της εργάστηκε εθελοντικά στο ίδρυμα «Άγιος Δημήτριος» της Θεσσαλονίκης, ενώ ολοκλήρωσε την πρακτική της άσκηση στο κέντρο απεξάρτησης εφήβων του ΚΕΘΕΑ «Ανάδυση». Το 2010 αποφοίτησε από το Παιδαγωγικό Τμήμα Νηπιαγωγών της Σχολής Επιστημών Αγωγής του Πανεπιστήμιου Ιωαννίνων. Το 2011 συμμετείχε ως νηπιαγωγός με υποτροφία στο πρόγραμμα Leonardo da Vinci που οργανώθηκε από το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων. Εργάστηκε ως ψυχολόγος στον Παιδικό Σταθμό δήμου Πυλαίας-Χορτιάτη και ως παιδαγωγός στο Κ.Ε.Κ. Eurotraining. Από τον Δεκέμβριο του 2015 φοιτά στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα της Ιατρικής Σχολής του Α.Π.Θ «Αναπτυξιακή Ψυχοπαθολογία της Βρεφικής και Νηπιακής Ηλικίας». Έχει παρακολουθήσει ημερίδες και συνέδρια σε ποικίλα θέματα ψυχολογίας. Εργάζεται στη Μέριμνα του παιδιού στο πρόγραμμα «Ζεστή Αγκαλιά» συμμετέχει σε εθελοντική δράση του Α.Π.Θ. για τους πρόσφυγες.

 

 

Πηγές:

https://www.psychologytoday.com

 

https://livingubuntu.wordpress.com

Συνεχίζοντας να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Περισσότερες πληροφορίες.

Οι ρυθμίσεις των cookies σε αυτή την ιστοσελίδα έχουν οριστεί σε "αποδοχή cookies" για να σας δώσουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία περιήγησης. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε αυτή την ιστοσελίδα χωρίς να αλλάξετε τις ρυθμίσεις των cookies σας ή κάνετε κλικ στο κουμπί "Κλείσιμο" παρακάτω τότε συναινείτε σε αυτό.

Κλείσιμο