Psychopedia.gr

Οικογενειακές συγκρούσεις: Συγκρούσεις παιδιών [Μέρος 3ο]

Της Δέσποινας Χατζηγρηγοριάδου, Ψυχολόγου Α.Π.Θ, ειδίκευση στη Σχολική Ψυχολογία

Οι συγκρούσεις ανάμεσα στα αδέρφια είναι περίπλοκες και δύσκολα διαχειρίσιμες καταστάσεις από την πλευρά των γονέων. Καθώς περνούν τα χρόνια οι συγκρούσεις εξελίσσονται και διαμορφώνονται ανάλογα με την προσωπικότητα των παιδιών. Αυτό που χρειάζεται να επισημανθεί είναι ότι οι τσακωμοί και οι διαφωνίες μεταξύ των παιδιών είναι φυσιολογικές καταστάσεις που δίνουν την ευκαιρία στα παιδιά να αλληλεπιδράσουν και να επικοινωνήσουν συναισθηματικά και σωματικά. Μέσα από αυτές τις έντονες συναισθηματικά αντιδράσεις τα παιδιά εκφράζουν αυτά που νιώθουν, μαθαίνουν τα όρια του εαυτού τους αλλά και αρνητικά συναισθήματα. Μπαίνουν στη διαδικασία να μάθουν να διαχειρίζονται την ψυχική τους ένταση μέσα από τις συγκρούσεις που προκύπτουν. Τους δίνεται η ευκαιρία, επίσης, να διαπραγματευτούν τις επιθυμίες τους, να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους και να αναπτύξουν τις απαραίτητες άμυνες, στοιχεία ωφέλιμα για την μετέπειτα ζωή τους.

Οι γονείς απέναντι στη σύγκρουση ή τη διαφωνία των παιδιών χρειάζεται να είναι, αρχικά, παρατηρητές και όχι «διαιτητές». Η αποτροπή των παιδιών από τον τσακωμό είναι πιθανό να συσσωρεύσει την επιθετικότητα και το θυμό με αποτέλεσμα να εκδηλωθούν με άλλον τρόπο. Από την άλλη πλευρά, εάν οι γονείς επιλέξουν να πάρουν τη θέση τους ενός ή του άλλου παιδιού δημιουργούν αυτόματα «συμμαχίες» που δρουν αρνητικά στις διαπροσωπικές σχέσεις της οικογένειας. Αυτό που θα εξελίξει την κάθε σύγκρουση σε κάτι ωφέλιμο, είναι να δοθεί στα παιδιά η ευκαιρία να προσπαθήσουν να επιλύσουν τη διαφωνία μόνα τους. Εάν δεν τα καταφέρουν, τότε μόνο οι γονείς μπορούν να επέμβουν, όχι για να πάρουν θέση, αλλά για να κατευθύνουν την πορεία της επίλυσης και να ενισχύσουν τα παιδιά ώστε συνεχίσουν, μέχρι να έχουν ένα θετικό αποτέλεσμα.

Το κάθε παιδί είναι διαφορετικό και μοναδικό, για το λόγο αυτό οι συγκρίσεις είναι καλό να αποφεύγονται και τα παιδιά να αντιμετωπίζονται ως ξεχωριστές οντότητες, ανάλογα με το χαρακτήρα τους. Με άλλα λόγια, χρειάζεται να αφήνουμε τα παιδιά να βρουν μόνα τους τη λύση, εστιάζοντας στη λύση της σύγκρουσης και όχι στο πρόβλημα και στο ποιος φταίει.

 

Σύντομο βιογραφικό Δέσποινας Χατζηγρηγοριάδου

Η Δέσποινα Χατζηγρηγοριάδου σπούδασε Ψυχολογία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Απέκτησε κλινική εμπειρία στο Κέντρο Ψυχικής Υγείας Κατερίνης, συμπεριλαμβανομένου του Ιατροπαιδαγωγικού τμήματος και στο Ψυχιατρικό τμήμα του Γενικού Νοσοκομείου Κατερίνης (Κλινική Οξέων Ψυχιατρικών Περιστατικών του πρώην Ψυχιατρικού Νοσοκομείου Πέτρας Ολύμπου). Διετέλεσε εκπαιδεύτρια στο Δημόσιο ΙΕΚ Κατερίνης και στο Επιμορφωτικό πρόγραμμα «ΣΧΟΛΕΣ ΓΟΝΕΩΝ» του Ε.Π. «Εκπαίδευση και Διά Βίου Μάθηση». Παρείχε ψυχολογικές και συμβουλευτικές υπηρεσίες στο ιδιωτικό εκπαιδευτήριο ΠΛΑΤΩΝ και στο ΤΕΕ Ειδικής Αγωγής Κατερίνης. Συμμετέχει στο τρέχον πρόγραμμα μεταπτυχιακών σπουδών στη Σχολική Ψυχολογία του Ιταλικού Πανεπιστημίου TOR VERGATA.

Συνεχίζοντας να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Περισσότερες πληροφορίες.

Οι ρυθμίσεις των cookies σε αυτή την ιστοσελίδα έχουν οριστεί σε "αποδοχή cookies" για να σας δώσουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία περιήγησης. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε αυτή την ιστοσελίδα χωρίς να αλλάξετε τις ρυθμίσεις των cookies σας ή κάνετε κλικ στο κουμπί "Κλείσιμο" παρακάτω τότε συναινείτε σε αυτό.

Κλείσιμο